czwartek, 1 czerwca 2017

"Nowe przygody Kubusia Puchatka" Conieco na jubileusz!

Z dopisywaniem ciągu dalszego bywa różnie. Nie ukrywam, że bywam sceptycznie nastawiona do wykorzystywania czyichś pomysłów i przejeżdżania się na plecach kultowych autorów. Ale  „Nowe przygody Kubusia Puchatka” to dowód, że czasem sięgnięcie do klasyki może się udać.

Czterech autorów, którzy w posłowiu wyjaśniają dlaczego zdecydowali się  napisać opowiadania na 90. urodziny Kubusia, zaprasza nas do Siedmiomilowego Lasu, który jest bardzo podobny do tego, znanego z powieści A.A. Milne.  Są ci sami bohaterowie,  przygody na miarę pierwszych części: ciepłe, odrobinę ironiczne, czasem zaskakujące.  Autorzy czerpią z bogactwa i czaru  lasu… A las zmienia się, bo każde z czterech opowiadań toczy się o innej porze roku.  Zima skrzypi śniegiem i zostawianymi na nim śladami (czy to czegoś nie przypomina?),  jesień pozwala poznać innego, bo uśmiechniętego Osiołka. Jest jeszcze historia o  fascynującym znalezisku  oraz wytycznych i mimarłych smokach (spytajcie Sowy co to są zwierzęta wytyczne), do mieszkańców lasu dołącza Pingwinek, który wziął się ze starej fotografii  pierwowzoru życiowego Krzysia. Opowiadania są bardzo w stylu starych historii i czyta się je z wielką przyjemnością, żałując, że jest ich zaledwie cztery.
 Trudno mówić o  indywidualnym stylu pisarzy, gdyż to, co rzuca się w uszy i oczy polskiego czytelnika to rewelacyjny przekład Michała Rusinka, który wirtuozowsko bawi się słowami i zachwyca dowcipem nie tylko dzieci. Przekład Rusinka zachowuje wszystkie słowa znane z tłumaczenia Ireny Tuwim- Tygrysek bryka, Puchatek je Conieco, pojawiają się Hohonie, a las jest Stumilowy, a nie Stuwiekowy jak było w pewnej telewizyjnej wariacji o misiu.  Jedyna rzecz, która trochę mnie męczyła to często używanie dużych liter w określeniach stanów i wydarzeń- to odebrało część zabawy czytelnikowi, który miał jednoznacznie i łopatoligicznie podane Ważne Momenty.
Ilustracje na pierwszy rzut oka wyglądają jak te Sheparda- dopiero potem, gdy się im wnikliwiej przyjrzy można dostrzec inność. Inność na tyle potrzebną, by nie być podróbką, a na tle niewielką by zachować klimat. Chęć imitowania stylu literackiego i kreski świadczy o jednym- o miejscu, jakie Kubuś zajmuje w kulturze; miejscu godnym dziewięćdziesięciolatka, który ciągle ma nowe pomysły i jest zdolny inspirować pokolenia wychowane w zupełnie innych czasach niż jego literacki ojciec.  Kubuś i spółka nieustanie bawią czytelników, którzy dopiero teraz ich poznają w wersji oryginalnej lub tej jubileuszowej. I uczą, bo to są opowiadania z przesłaniem.   

Miło wrócić do Stumilowego Lasu i znanych bohaterów-  znów przypomnieć sobie dlaczego tak bardzo lubi się Prosiaczka i co sprawia, że czuję duchowe pokrewieństwo z Kłapouchym. O ile „Powrót do Stumilowego Lasu” był pomysłem średnim, o tyle te cztery pory roku z Kubusiem są naprawdę warte poznania. W końcu  to urodzinowa niespodzianka, a niespodzianki są tym, co Tygryski lubią najbardziej!    

Paul Bright, Brian Sibley, Jeanne Willis, Kate Saunders, "Nowe przygody Kubusia Puchatka". Przeł. Michał Rusinek. Wyd. Znak. Kraków 2017

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz